IWWMIKN-ziekte

IWWMKN-ziekte oftewel: de Ik Wil Wel Maar Ik Kan Niet-ziekte (Onvoldoende werking van de bijnierschors)

Oorzaak: óf besmetting in de jeugdjaren (Hepatitis of geelzucht), op jonge leeftijd veel geopereerd, besmetting vanuit naalden, besmetting door inentingen.

Wat gebeurt er met het lichaam als je actie onderneemt? Het lichaam kan het niet bijhouden. Dat kan je zien aan de suikerspiegel aan de ene kant, en aan de adrenaline aan de andere kant. Als je jong bent fluctueert ook nog de oestrogeen- en de progesteronspiegel. Als de oestrogeen mee fluctueert ontstaat er een spanning in het hoofd, daaruit komt depressie. Dan zeggen ze ‘zie je wel, het zit tussen de oren’! Maar het heeft te maken met dat het lichaam te moe is, dan pakt het alles wat energie heeft op, om zichzelf te stabiliseren. Dat is het overlevingsprincipe, maar het haalt een heleboel weg wat zichtbaar had kunnen zijn.

Je ‘leeft’ niet echt, omdat je niet meedoet met het leefklimaat in de buitenwereld. Je hebt een verminderd sociaal contact. Het lichaam gaat in een soort vegetatie, verbrandingswaarde, waarin het lichaam zich weet te handhaven. Het probleem is als je te moe bent, gewoon te gaan eten, ook al ben je misselijk (je denkt dat als je niet eet, nog beroerder wordt). Als er geen ‘heilige moeten’ is, kan je langzaam weer gaan opbouwen. Als er geen nieuwe spanningen in de hersenen bijkomen, en je de betrekkelijkheid van alles kan zien, zodat je 1. de zwaarte van het verwerken, en 2. de chemie van het lichaam niet prikkelt, kan het zich langzaam gaan herstellen. Dan zou je dus kunnen zeggen dat het tussen de oren zit, maar zolang er geen vertaling zit tussen het psychische aspect en de verbrandingswaarde, houden we een stabiliteit.

Daarom zeggen we altijd ‘de verbrandingswaarde moet overeen komen met de belevingswereld. Is de belevingswereld hoger, dan komt de schildklierwerking erin en gooi je alle energie eruit. Dus: Time out, ontspannen. Voel je je dan weer goed, en ga je van alles doen, dan ben je weer de sigaar. Zolang je rustig blijft keutelen en niemand valt je lastig, iedereen laat je met rust, dan kan je weer gaan bouwen tot je weer wat kunt. Als je aan verwachtingen moet gaan voldoen, gaat alles met dezelfde snelheid naar beneden, ook de menstruatie gaat er in mee.

Het is een vervelend ziektebeeld, want het lijkt psychosomatisch. Maar eigenlijk ligt het aan de vertaling tussen de belevingswereld en de verbrandingswaarde. De verbrandingswaarde klopt dus niet met de belevingswereld. Met andere woorden een normale omgang wat andere mensen hebben is al teveel. Als je met iemand meegaat en je ligt achter in de auto, dan is dat reisje al teveel, dan zijn er al teveel indrukken om ergens toe te komen. Zelfs als iemand op visite komt voor de gezelligheid, kan dat al teveel zijn.

Homeopathie werkt niet, de mens werkt en homeopathie helpt je daarbij. Homeopathie is ook geen geneesmiddel, een krop sla is ook geen geneesmiddel. Maar als je honger hebt, ben je wel blij met die krop sla. En heb je nog geen honger, dan vind je hem waarschijnlijk vies. Tot je die luxe niet meer hebt, dan eet je weer die krop sla. Met homeopathie is het precies hetzelfde, het is geen geneesmiddel, het is iets wat jou een touwladder kan geven om te komen daar waar je wilt komen om een prettiger leven te kunnen leiden.

Het belangrijkste is dat je alles leert plaatsen, want alles wat je plaatst, kost geen energie, met andere woorden dat is het enige dat voor jezelf werkt. Alles wat je kunt plaatsen, of je het nou wel of niet verwerkt hebt, kost geen energie meer. Alles wat je niet kan plaatsen, omdat je het niet eerlijk vindt, kost energie. Op dit ogenblik worden mensen met dit ziektebeeld goedgekeurd, we hebben dan echt wrakken die weer aan het werk worden gezet.

In de hersenen is te zien wanneer het in het lichaam niet goed gaat, omdat er dan een foute opdracht wordt gegeven en dat gaat ten koste van de hersenen (grijze massa).

Waar komt het nu vandaan? Het is fout gegaan in de jeugdjaren t.o.v. de GH-hormonen (groeihormoon) en de stamcellen, en een besmetting met een virus, een vorm van hepatitis(6 a 7 jr). De groeihormonen werden beïnvloed door dat virus. Er is in die periode geen discussie, omdat je met het groeiproces bezig bent, waarvan de stamcel dirigent is, en het klimaat in het lichaam er alleen maar voor zorgt dat je groeit zoals je moet groeien. Er is geen discussie, het lichaam gaat gewoon door met het bouwen van het lichaam. Er zijn dan ook geen uiterlijke verschijnselen omdat er niks verandert in het beeld. Het enige dat wel verandert is, is de chemie van het lichaam. In het lichaam zelf ontstaat een afwijking, omdat je bezig bent de module te maken van de chemie t.o.v. de hormoonhuishouding. Je krijgt dan een afwijking van de vormgeving van het ACTH-hormoon, bijnierhormoon, zoals die hoort te zijn. Het ACTH-hormoon bestaat uit een aantal amino’s, (eiwitten) en die zijn zeer gevoelig voor op dat moment heersende constructies. In de eerste hoeveelheid amino’s van dit ACTH-hormoon zit een tweede hormoon, het MSH-hormoon (Melanoforen Stimulerend Hormoon). Dit is een onderdeel dat zich in de eerste 13 amino’s bevindt van het ACTH-hormoon.

Dit MSH-hormoon speelt een grote rol in een heleboel overdrachten. ACTH is een energiestof, MSH is een overdrachtstof (de van Gent en Loos in het lichaam).

Het ACTH-hormoon heeft een beschadiging in het MSH-hormoon. Daar heb je geen last van, omdat je niet weet wat er mis is, en ook je lichaam is zich aan het instellen aan de eisen van dat moment. Het lichaam heeft een compensatiegedrag en stelt zichzelf in met de terugkoppeling oestrogeen-progesteron, tevens de insuline en de adrenaline, gekoppeld aan cortisol (de remmende factoren) en dat zorgt ervoor dat er een balans ontstaat ondanks dat het MSH-hormoon binnen het ACTH-hormoon niet goed is.

Hoe is dat voor te stellen. Stel je voor dat een sleutel een hormoon is. Aan de sleutel zit een plaatje, de baard. Als je een sleutel in een slot steekt en je draait hem open en dicht, dan staat hij open of op slot. Neem je nou een loper, dan past hij ook in het slot en dan kan hij ook open en dicht. Waardoor je zegt ‘dit is de sleutel’, maar dat is niet waar, het is de loper, en dat is de sleutel. Omdat je dat niet weet is er niets aan de hand, en als er niets verandert, dan merk je er ook niets van. Het komt voor bij vrouwen of aan het begin van de leeftijd dat ze ongesteld gaan worden, het openbaart zich tijdens of na de bevalling, of bij de overgang, omdat het lichaam zich dan opnieuw instelt t.o.v een gewoonteregeling in het lichaam. Bij mannen komt dit sporadisch voor, omdat er zich geen heftige veranderingen voordoen.

Op het moment dat dit plaatsvindt, gebeurd het dat een lichaam in de nachtsecretie, gekoppeld aan het slapen, als het lichaam moe is, een remslaap gaat creëren, waarmee we ervoor zorgen dat het lichaam zich langzaam weer afbouwt, gekoppeld aan de dagsecretie.

Bijvoorbeeld: je hebt een computer aanstaan met een hoeveelheid programma’s. Als je de computer wilt uitzetten, dan sluit je programma voor programma af tot het laatste en dan gaat hij uit. Druk je echter in een keer op uit, dan geeft hij aan dat dat niet kan, want er zijn nog zoveel programma’s die hij moet afsluiten voordat hij uit kan. Dat is met slapen precies hetzelfde. We hebben overdag zoveel programma’s geopend en die zullen we eerst moeten sluiten. Omdat we moe zijn, hebben we vaak de programma’s overdag niet gesloten. Dus alles wat we hebben meegemaakt in onze belevingswereld hebben we aan laten staan. Dus kost het ’s nachts veel meer tijd om die programma’s te sluiten dan dat je deze gelijk overdag al sluit. Daardoor zie je dat de remslaap veel langer wordt, en het diepste punt van de slaap niet gehaald wordt. dus het samenpakken van de droom en het verwerken tot een 0-optie waardoor de hersenen zich loskoppelen van het lichaam en er uiteindelijk rust ontstaat, duurt vele malen langer.

Tevens, omdat het lichaam ’s morgens weer wakker wordt en het bewustzijn het lichaam weer raakt, ervaart het lichaam zichzelf als moe. Het lichaam gaat vervolgens een compensatiegedrag laten zien. Het gaat cortisol en insuline produceren, om tot een prestatie te kunnen komen. Het lichaam creëert een hardloopwedstrijd, ongelimiteerd, die zo hoog oploopt in een paar minuten, of zelfs seconden, en maakt een verbinding met de schildklier via T4-T3, en dan zie je dat het lichaam al zijn energie kwijtraakt.. En zo zie je dat mensen ’s morgens wakker worden en in een keer hun energie erdoorheen jagen. Het lichaam is tot niets meer in staat en probeert de energie toch nog ergens vandaan te halen.

We hebben twee grote secreties in ons lichaam t.o.v. onze belevingswereld. De ene is via het sympathische en parasympathische zenuwstelsel, aangestuurd door de hersenen. De andere is het autonome en het somatische zenuwstelsel, deze werkt reflexmatig. Alles wat je reflexmatig doet, geeft je energie. Alles wat je aangestuurd doet, kost energie.

Daarom is het zo, als je deze mensen met rust laat en hun eigen leven laat leven, hebben ze de meeste energie en kunnen ze het meeste doen. Maar zo gauw je zegt dat je iets moet, is ‘je moet’ een opdracht vanuit de hersenen, het lichaam gaat proberen daar energie voor te creëren die je al niet hebt, en je bent weer verder van huis, je kunt weer minder.

Daarom is het maatschappelijk helemaal fout, dat men op dit moment bezig is met roepen ‘je moet dit en je moet dat’ , je moet deze mensen de ruimte en vrijheid geven zodat zij hun leven kunnen leven. Op grond daarvan kunnen zij zich gedeeltelijk nuttig maken in datgene wat zij op dat moment kunnen doen.

In Amerika is dit ziektebeeld al een erkend. Daar wordt heel veel gewerkt met hydrocortisol in verschillende frequenties, in verschillende stoffen, en een hormoon die erbij gevoegd wordt om te zorgen dat als het bewustzijn het lichaam ’s morgens raakt, dat er geen hardloopwedstrijd ontstaat en de persoon gelijk vermoeid is, maar dat je het remmende hormoon cortisol aanmaakt, waardoor er rust ontstaat.

In eerste instantie is het ziektebeeld te vergelijken met een fout in het ACTH-hormoon. Daarin kom je veel van je eigen ziektebeeld tegen. Aan de andere kant geeft het ziektebeeld van Addison veel vergelijking. Daarbij geeft een tumor of een schimmel een afwijkend beeld van de bijnieren. En dit is een afwijkend beeld van het hormoon dat van de bijnieren komt.

Dus deze twee ziektebeelden lijken op dit ziektebeeld. Alleen, wanneer het nog niet gediagnosticeerd is en geen naam heeft gekregen, heeft het nog geen verhaal.

De onderzoeken die zijn gedaan, zijn niet gebaseerd op de wetenschap zoals de wetenschap dat wil, dan moet je nl. eerst een diagnose hebben gesteld .

We zijn begonnen met te kijken wat er in het lichaam niet goed is. Het zijn vermoedens, die je kunt gaan testen. Een urineonderzoek dat niet erkend is. Dat geeft niet, want je hebt een testfactor nodig om tot een diagnose te kunnen komen. We hebben het bloed gecontroleerd, urine gecontroleerd, de verbrandingswaarde in de urine m.a.w. (wat gaat eruit, wat komt erin?). Via een radioactive plaat hebben we het hormomenbeeld zichtbaar gemaakt of we konden bewijzen of het MSH-hormoon niet goed was. Omdat het dezelfde module was, konden we het niet vaststellen. Wel konden we de reactiehormonen vaststellen, waardoor we konden meten in de hormonen of het wel of niet goed is. Deze onderzoeken hebben ertoe geleid dat je vanuit een vermoeden naar een bepaald beeld gaat komen. Het beeld houdt in dat er een fout is in het ACTH-hormoon, gekoppeld aan het MSH-hormoon.

Om het zeker te weten ben ik begonnen met een nieuw onderzoek gebaseerd op CRH: Corticotropin Releasing Hormoon, en CasH: Cortical Androgen Stimulating Hormone, wat binnenkort van start gaat. Daarmee gaan we kijken wat de opdracht is geweest vanuit de hypofyse naar het lichaam, op twee manieren, nl. chemisch en gekoppeld aan de neuralgieën, de zenuwbanen. Op grond daarvan hoop ik dat er niets uitkomt, want als er niets uitkomt kun je stellen dat de opdracht goed was en het lichaam zelf weet niet hoe het met die opdracht om moet gaan, en daardoor krijg je een verandering. Dus het houdt in dat als je aan de ene kant ziet dat het lichaam stoffen loslaat die het nodig heeft om te kunnen functioneren, en als je aan de andere kant ziet dat de hersenen een opdracht geven waarin het wel goed is, je moet begrijpen dat er onderweg iets misgaat.

Als je zegt dat het tussen de oren zit, moet ook de chemie tussen de oren zitten. Je kunt aan een hersenonderzoek zien dat de grijze massa verandert t.o.v. de terugkoppeling van de spanning van het lichaam.

Dat heeft te maken met de endocrinologie, die geeft een opdracht aan het lichaam en de paracrinologie geeft de reactiestof terug aan de hypofyse van het lichaam en geeft een terugkoppeling naar de hersenen.

Hoe reageert onze antistofhuishouding op bepaalde onderzoeken? Gekoppeld daaraan hebben we het igG, igA, igD, igM, onderzoeken vanuit de samenstelling van het bloed t.o.v. de reactie van het lichaam op het bloed.