|
Tsunami
De geldpleisters van de donerende landen geven innerlijke rust voor de Tsunami
verwonding maar zijn voor het land en haar mensen die over gebleven zijn, een
ramp. De chaos wordt alleen maar verergerd door zo veel mensen die het ‘goed
bedoelen’. Doordat de niet geteisterde landen ongecoördineerd en tegelijk hulp en
geld doneren, wordt het één grote trechter die bij de tuit vastloopt. Om een
goede hulpverlening op gang te krijgen moeten we eerst naar de overlevenden
kijken en deze mensen hun rouwproces gunnen. Vervolgens wordt met groot
materiaal de losse rommel gescheiden van alles wat nog bruikbaar is en moet de
in-materiële schade bij de lokale slachtoffers worden gecompenseerd om het
verlies een beetje dragelijk te maken zo dat zij hun leven weer kunnen starten.
Op het ogenblik van de grote ramp was er geen overheid aanwezig en moest
iedereen voor zichzelf vechten. Nu kun je je afvragen, als deze overheden nu het
geld reeds verdeeld hebben en direct weten waar zij het voor willen investeren,
of het geld dat wordt ingezameld wel zijn doel zal bereiken. Het zal toch niet zo
zijn dat de man of vrouw die familie en kinderen verloren heeft, straks op de
grond waar hun eigen huis gestaan heeft in grote hotels mag gaan schoonmaken,
in het kader van de wederopbouw.
Het zou goed zijn om een deel van het geld in de mensen zelf te investeren.
Zodat deze mensen met een zak geld hun eigen huis en eigen bedrijfje weer
kunnen opbouwen.
Laat de overheid vervolgens wat doen aan de infrastructuur, het verbeteren van
het meldsysteem en laten zij deze breukvlakken eens wat beter bestuderen en
niet van het standpunt uitgaan: het is hier altijd zo rustig geweest. Per slot van
rekening zijn het drie platen én een olie-winning plaats, het één hoeft niets met
het andere te maken hebben, maar het is wel zinnig om één en ander eens goed
te controleren. In de toekomst kan dan misschien erger voorkomen worden.
De kans is groot dat, met inspraak van de niet getroffen landen door hun grote
donaties en voor het redden van het eigen gezicht van de overheid, deze
gebieden helemaal dicht worden gebouwd voor de toeristenindustrie zodat we
over een jaar niets meer zien van het land met hun overlevende bewoners en
deze maar beter met hun gezinnen mee hadden kunnen gaan.
Een pleister en een zoen erop voorkomt geen ontsteking, maar geeft verrotting.
Het belangrijkste is om de eigen bewoners in de toekomst hun eigen Kroon op het
hoofd te laten verdienen, door ze niet te vergeten, of ze achter het behang van
de hotels te pletten, maar door ze infrastructuur te bieden en begrip voor hun
éigen wederopbouw te gunnen.
Hum
Asfalt
Aangezien we voor de auto al jarenlang wegenbelasting betalen, is het toch wel
een beetje vreemd dat er op dit ogenblik wegen zijn die geen remvermogen
hebben doordat de remlaag, die op een weg behoort te liggen zodat auto's op tijd
tot stilstand kunnen komen, niet aanwezig is. Want de wegenbelasting wordt
namelijk niet gebruikt om de gaten in de weg mee te vullen zodat de weg weer
netjes wordt, maar meer om de gaten in de begroting op heel andere posten aan
te vullen. Nu is het zo dat als we bij een bedrijf iets kopen waarvan het product
anders blijkt te zijn dan het voorgesteld wordt, we ons tot Koning Klant of andere
instanties kunnen wenden om ons recht te halen. Maar als je wegenbelasting
betaalt en je rijdt op een weg, bijv. de A 12, en je komt in een slip omdat de
remlaag ontbreekt waardoor je op een andere auto of tegen de vangrrail knalt,
ben je niet alleen de sigaar doordat men eigenlijk een waardeloze weg heeft
aangelegd, een inferieure weg die niet aan de eisen voldoet die eraan gesteld
mogen worden, maar ben je het ook doordat er geen no claim teruggegeven
wordt. Want de eis houdt in dat er op zo'n weg toch tussen de honderd- en
honderdtwintig kilometer gereden kan worden, wat dus een veel te hoge snelheid
blijkt te zijn voor de oppervlakte van deze wegen. Rijkswaterstaat heeft deze
wegen nu door middel van borden beveiligd waarop te lezen valt 'kijk uit, gladde
weg', tevens heben ze de snelheid teruggebracht tot vijftig á zeventig kilometer
p.u. Daarmee geven ze dus aan dat ze erkennen dat ze een fout gemaakt
hebben. Maar dat zou dan ook moeten betekenen dat degenen die schade
geleden hebben gekoppeld aan de gladde weg, punt één: hun no claim terug
zouden moeten krijgen omdat zij er immers niets aan kunnen doen dat die wegen
nu in deze toestand verkeren en punt twee dat de schadeclaim die door de
verzekeraar is uitbetaald, bij Rijkswaterstaat wordt gelegd omdat die iets heeft
laten produceren dat ongeschikt is voor het doel waarvoor het verkocht is:
namelijk een weg waarop tussen de honder- en hondertwintig kilometer p.u.
gereden kan worden. Maar zelfs nu er op deze wegen tussen de vijftig en de
zeventig kilometer gereden mag worden zijn het nog steeds gevaarlijke wegen.
Aan de andere kant willen steden als Amsterdam, Rotterdam en in de toekomst
ook andere steden met poortjes gaan werken en een kilometertarief invoeren.
Maar een weg die slecht onderhouden en verzakt is, (maar wel mooi zwart is
want dan vallen de gebreken niet zo op) zal, als er een regenbui op valt, in een
rivier veranderen die geen kant uitkan, met als gevolg dat, door de sporen van de
vrachtwagens die in de weg uitgesleten zijn, auto's in een levensgevaarlijke
bedding rijden. Ook hebben sommige auto's een laag liggingsgewicht terwijl ze
toch met een grote snelheid rijden: ze zijn dus eigenlijk veel te licht voor hun
snelheid zodat, als ze in deze plassen water terecht komen er levensgevaarlijke
situaties ontstaan omdat ze alle kanten uitglijden, waardoor het risico dat ze
tegen de vangrail of tegen een medeweggebruiker aanknallen heel groot is. Aan
de andere kant zien we dat de wegen rond Rotterdam verzakt zijn, want omdat
Rotterdam op drijfzand gebouwd is kunnen er gewoon geen betrouwbare wegen
aangelegd worden met de garantie dat ze goed zijn. Dus zou Rijkswaterstaat er
goed aan doen nu eens eerst te beginnen met de wegen te onderhouden van het
geld van de wegenbelasting, en ophouden met het in gaten te stoppen waar we
als automobilist niets mee te maken hebben. Ook zouden ze ervoor moeten
zorgen dat we aangeboden krijgen waar we recht op hebben, namelijk een weg
die toegankelijk is voor het verkeer, en niet een waterbedding in het zwart door
het land heen. Tevens ontstaan er bochten en bulten omdat de vrachtwagens
veel te zwaar zijn voor de ondergrond van het wegdek, en zolang dat alles niet
hersteld is zal het betaald rijden, ook in de spits, nogal een vreemde situatie zijn,
want het is toch zo dat je eerst moet zorgen dat de spullen goed zijn en dan pas
gaat kijken of je geld binnen kunt krijgen en niet andersom, dus niet eerst vragen
om op de een of andere manier geld erbij te krijgen, want wat er nu ligt is slecht.
Ook herinneren we ons nog (waar we liever niet op terugkomen) de gepleegde
fraude i.v.m. de aanleg van deze wegen. Nogmaals: het beste zou zijn dat deze
wegen eerst goed onderhouden zouden worden, vervolgens dat iedereen die
buiten zijn schuld een aanrijding heeft gehad zijn no claim terugkrijgt, en verder
dat de verzekeringsmaatschappij, die strafbaar is ten opzichte van
Rijkswaterstaat, aangesproken kan worden.
Hum
Omhoog
Grondwet
In onze grondwet en volgens het daarin erkende recht op privacy is altijd gesteld
dat een persoon eerst veroordeeld moet zijn wil men hem aan de mensen mogen
tonen. Dus zolang iemand nog niet veroordeeld is is hij volgens de wet nog niet
strafbaar, ook niet al is er behoefte aan een onderzoek dat aan moet tonen dat
hij de dader is: wij hebben de plicht, gekoppeld aan onze grondwet, om iemand in
eerste instantie te beschermen, in tweede instantie te veroordelen en pas in
derde instantie kan datgene gedaan worden wat, gekoppeld aan de wetgeving,
toegelaten is om de persoon in beeld te brengen. Want het is toch eigenlijk niet
mogelijk wat hier is gebeurt? We wéten toch dat als het geleverde
bewijsmateriaal niet op de juiste manier is aangeleverd, het ook niet meegenomen
mag worden in de rechtszaak. M.a.w. bewijs en/of getuigenissen die niet op een
wettige manier aangetoond en toegevoegd zijn, kunnen in principe niet
meepleiten in een strafzaak. In deze zaak is het dus weer hetzelfde: op het
moment dat je iemand zonder bescherming voor de leeuwen gooit is elke
aanwijzing die je krijgt eigenlijk niet meer mee te nemen in de bewijslast ten
opzichte van de dader. M.a.w. door een foto te tonen wordt in principe, als het
wel als bewijslast meegenomen wordt, onze eigen rechtsstaat ondermijnd. En wie
het ook is of wat hij ook gedaan heeft is totaal niet relevant: de basis van een
goede samenleving is wetgeving. En de enige manier om een samenleving in een
harmonie te houden is het behouden van onze grondwet, en niet te zorgen dat er
een klassejustitie ontstaat die een angstbeeld stimuleert waarin mensen be- en
veroordeeld worden. En dat houdt in: eerst veroordelen en dan pas tonen en niet
andersom.
Hum
Homeopatie
Nu de laatste tijd de gezondheidszorg steeds meer afkalft en mensen vaker
aangewezen zijn op telefoonnummers en internetsites waar ze zichzelf moeten
helpen ten opzichte van de gezondheidszorg, en er tevens mensen zijn die geen
huisarts hebben om hun ziektebeeld te bestrijden, zou het misschien een
aanrader zijn om eens te kijken naar en te denken over homeopatische middelen.
Hoewel deze stoffen geen geneesmiddelen zijn kunnen ze wel de aanzet vormen
tot de verbetering van een ziektebeeld. Natuurlijk is het logisch dat een
verzekeringsmaatschappij niet wil verzekeren als hij niet weet wát hij moet
verzekeren. Maar zou het niet veel eerlijker zijn - wanneer het medisch
aantoonbaar is - als iemand al jaren ziek is of is geweest en hij bijna niet meer uit
bed kon komen waardoor hij veel dingen niet meer kon doen, de rekeningen van
homeopatische middelen alsnog te mogen declareren zodat hij het geld dat hij in
zijn gezondheid gestoken heeft maar dat eigenlijk bij de verzekeringsmaatschappij
thuishoort, weer terugkrijgt? Natuurlijk is het mooi om mensen te stimuleren
steeds meer zelf te dokteren, maar het zou nog mooier zijn om, als blijkt dat het
tot verbetering of genezing leidt, die mensen dan in het gelijk te stellen door
middel van een betaling.
Hum
Omhoog
Normen en waarden
Als het handhaven van normen en waarden slechts inhoudt dat men als
maatschappij zich terug trekt van iedereen die hulpbehoevend is, moet men zich
afvragen of dat inderdaad normen en waarden zijn.
Normen zijn gekoppeld aan verworvenheden, en waarden aan het respect voor
anderen, maar als je ziet dat mensen die arbeidsongeschikt zijn, nu ineens angst
hebben om gecontroleerd te worden omdat de regering heeft gezegd: ‘er mag
niemand meer afgekeurd worden, of je moet bijna dood zijn’ maar tevens roept: ‘
dit doen we voor hun bestwil’, dan is die bestwil zeer onduidelijk.
In de media wordt gezegd door de hoofdvertegenwoordiger van ons land: ‘wij
hebben al drie punten van de lijst van Fortuin aan de orde gesteld, we hebben de
werkeloosheid verminderd, we hebben de criminaliteit teruggedrongen’, we
hebben de wachtlijsten in de ziekenhuizen verkleind, en nog meer leuke
uitspraken, maar als dan blijkt dat deze persoon zo graag wil lijken op of wil
luisteren naar hetgeen Pim Fortuin heeft gezegd, moet hij ook luisteren naar zijn
woorden: ‘maar u bent toch ook míjn minister-president.’
Dit geld ook voor alle zieke mensen: u bent toch ook voor hún de
minister-president?
Op dit ogenblik zijn de mensen bang, weten niet waar ze aan toe zijn, moeten
soms met heel veel verdriet hun bed uitkomen.
Het punt is dat als je iemand laat keuren, bijv. door de sociale keuringsdienst,
dan constateren die op voorhand: ‘uw ziektebeeld bestaat niet, u kunt rustig
werken’, en vervolgens wordt er beschreven dat iemand drie tot vier uur kan
werken, dan kun je je afvragen of dat wel realistisch is.
Als een persoon voor vier uur energie heeft, en moet zich in die periode
aankleden, zorgen dat hij er weer netjes uitziet en ook nog misschien iets in het
huis zal moeten doen, dan is het verbazingwekkend dat de maatschappij niet blij
is dat iemand vier uur iets voor zichzelf kan doen, maar rustig bepaalt: vier uur
moet hij werken. Dit is een vorm van moderne slavernij want in de slavernij neemt
men ook iemand al zijn eigen energie af en houdt men hem aan het werk.
In deze gevallen zit geen verschil, als deze mensen zouden moeten werken, wat
toch niet gaat en als deze mensen een plaats in onze werkende maatschappij
moeten gaan krijgen die er niet is, en als vuil worden behandeld, dan is dat geen
democratie, en zijn dat geen normen en waarden: dan zijn wij een
weggooimaatschappij: want het is: óf je hoort erbij en je leeft, óf je wordt
weggegooid.
Er werd ook een uitspraak gedaan over de vergrijzing, net alsof vergrijzing een
ziektebeeld is, maar het ironische ervan is: i e d e r e e n wordt later oud!
Als er vervolgens een uitspraak wordt gedaan dat mensen, als ze het goed
hebben, moeten gaan sparen, is de politiek niet goed gevolgd, want tijdens de
politiek in de jaren 70 en 80 werd er juist geadviseerd aan mensen, zelfs degenen
die een sociale uitkering hadden, om huizen te kopen en toch zoveel mogelijk hun
zaken via de banken te regelen. Terwijl er nu een uitspraak wordt gedaan: ‘we
moeten sparen in de tijd dat je geld maakt, zodat je voor later iets achter de
hand hebt. Zijn dit geen uitspraken van 1910-1920? Maar wélk later, als je geen
toekomstvisie meer hebt! En nog erger: kinderen moeten zorgen voor hun ouders,
nou dan zijn we helemaal terug in de Keltische tijd, dus met andere woorden,
waar is deze man die ons land vertegenwoordigt, mee bezig! En dit wordt straks
degene die het te zeggen krijgt in het Europees parlement, nl. krijgt straks een
grote zetel, het aankomende jaar in het Europees parlement: hij gaat proberen
om deze gekte, die hij híer in de achtertuin van Europa door ieders’ strot probeert
te duwen, in Europa waar te maken. Ik hoop niet dat we straks een soort one-
man show gaan krijgen waardoor je je schaamt dat je Nederlander bent. Want je
krijgt toch de slappe lach als je dit hoort, maar goed, dit heet: normen en
waarden.
Hum
Economie
Bezuinigen om de economie te redden is het verschuiven van kosten.
Een mes zetten in een skelet is zinloos geweld.
Als productie in prijs stijgt dan moet je niet gaan bezuinigen in loonkosten. Het
geeft op dat moment wel een verlaging van bedrijfskosten maar maatschappelijk
zijn de kosten verschoven. Dit zorgt alleen maar op dít moment voor verbetering,
maar in de toekomst heet dit ‘uitverkoop houden’.
Je moet niet bezuinigen door vermindering, je moet investeren in efficiëntie.
Efficiëntie geeft bezuinigingen door een betere productie.
Mensen worden weer enthousiast op hun werk. Maar op de wip zitten voor
ontslag en geen salaris naar arbeid, zorgt ervoor dat mensen bang worden en
alleen nog werken voor geld en het niet meer durven uit te geven, want je kunt
nooit weten.
Als vervolgens de president dan ook nog vertelt dat het slecht met de economie
gaat, is dat helemaal rampzalig.
Nu weten we dat een zalm tegen de stroom op zwemt en dat als hij vervolgens
zijn doel bereikt heeft, dood gaat.
Is dit het voorland voor Nederland!?
Hum
Omhoog
|